Najciekawsze jest jednak to, że po wygraniu kilku partii pod rząd – kilka oddaje walkowerem. Tak jakby nie chciała mieć zbyt wysokiego rankingu, tylko oscylować gdzieś wokół 1500.

Może nie lubi swapa?

Stąd pytanie – czy grać w standardzie?

Na razie będę grać w standardzie, bo nie znam otwarć w swap – a to trochę wiedzy do nauczenia. W swap grają raczej starzy wyjadacze, więc bym dostawał od nich baty z powodu braków w teorii.

Ciekawe jak będzie w praktyce – czy odtąd wszystkie partie czarnymi wygram?

Białe nie mają szans jeśli czarne nie popełnią błędu. A błąd można łatwo popełnić i swoje pewne zwycięstwo oddać przeciwnikowi.

Dziś jak dotąd tylko jedna gra, bo kurnik miał lagi, a nie lubię grać, gdy czas leci a program nie odpowiada. Zagrałem czarnymi i oczywiście wygrałem.

*) oczywiście nie całe, bo to tysiące możliwości, ale wystarczająco by się zorientować; a pewna wygrana czarnych została podobno udowodniona matematycznie – wierzę na słowo, bo doświadczenie mówi podobnie

Wiele osób idąc na ilość dostawia zawsze czwarty, chociaż często nic to nie daje, albo nawet pogarsza ich pozycję. Czasem, jeśli już, lepiej jest postawić czwarty o jedno pole dalej – sprawi że to przeciwnik będzie zamknięty a nasze kamienie będą na zewnątrz, gotowe do wykorzystania w przyszłych pułapkach. Ale raczej nie warto tego robić nie mając strategii.

Z drugiej strony gracze zaawansowani grają przeważnie w swap albo pro, a standard grają przeważnie ci, którzy i tak nie potrafią wykorzystać przewagi czarnych i szybko oddają inicjatywę. Ale nie wszyscy – zdarzają się zdeterminowani gracze, którzy nabijają sobie ranking rozkładając słabszych swoim schematem.

Patrząc na moje wygrane – większość z nich to wygrana czarnymi. Wygranie białymi sprawia mi szczególną satysfakcję. Nawet samo wybronienie sie przed początkową ofensywą czarnych już uważam za sukces.

Wszyscy widzą zagrożenie w wolno stojącej prostej trójce, ale nie wszyscy widzą zagrożenie w trójce w kształcie litery L. A to jest prawie tak samo zabójcze. Prawie, bo nie każdy przeciwnik potrafi to właściwie rozegrać.

Przeglądam na przykład blibliotekę „pewnych zwycięstw dla czarnych” i jakoś nie rozumiem tych oczywistych sytuacji wygranej – jak je dalej rozegrać. Chciałbym żeby to zostało pokazane do końca*.

Nie widzę oczywistości tych sytuacji.

Poniższy cytat z gomoku.pl dotyczy również mnie:

„Niejednokrotnie widziałem jak gracze swap, z rankingami większymi niż 1900 popełniają bezsensowne błędy w ataku, nie wykorzystując oczywistych sytuacji, właśnie ze względu na brak znajomości podstawowych schematów”

Pograłem trochę, ogólnie zwycięsko ale pojawił się problem – grając czarnymi zbyt często oddawałem inicjatywę białym. Tak jakbym stracił tą początkową oczywistą przewagę. Oczywiście problemem jest brak znajomości schematów. Właściwych schematów, a nie tylko dostawiania trzech, czterech, trzech, czterech… albo konika. ;)

—
edit:
*) to było spowodowane moją początkową nieumiejętnością korzystania z RenLiba

Przede wszystkim grałem zbyt defensywnie. Blokując nawet nędzne dwójki. A to błąd. Trzeba się nauczyć rozpoznawać kiedy jest rzeczywiste zagrożenie i trzeba je zgasić w zarodku, a kiedy nie ma zagrożenia i szkoda tracić inicjatywę na niepotrzebne posunięcia.

Chciałem też stosować konika (nowa zabawka, która przez chwilę nieźle działała) przeciwko niby klasycznemu obciągaczowi czwórek i zostałem zjedzony. Przyznaję, że mimo tego gość wcale nie grał tak standardowo jak „zwykli początkujący” – na przykład wcześnie neutralizował zagrożenia. Po spojrzeniu w profil widać że ma za sobą kilka tysięcy gier pomimo słabego rankingu – weteran. Wniosek: jednak ciągle gra schematami bo nie idzie do przodu.

I poznałem kolejny pattern – nazwę go diamencik. Czyli po prostu cztery ustawione w kopniętym kwadracie. Bardzo niebezpieczne ustawienie, bo potem powstawje z tego siatka i mamy VCT. Nie wolno dopuścić do zaistnienia czegoś takiego.

Mój szanowny przeciwnik zresztą bardzo często jechał po przekątnych.

Liczba partii: 111 (45/66/0)
Ranking: 1285

Konik jest zajebisty, ludzie głupieją. Domyślam się, że może zaczynają widzieć proste w siatce konika, a nie dostrzegają wtedy przekątnych na których jest prawdziwe zagrożenie.

Zauważyłem że ludzie uciekają gdy widzą że gram niestandardowo… Właściwie to gdy wygrali przeciw mojej niestandardowej grze – siedzą dalej. Ale gdy wygram grając niestandardowo – zaraz spieprzają.

A to błąd – jak mnie ktoś pokonuje, to gram z nim/nią dalej, bo od lepszych się uczymy. I stanowi to wyzwanie.

Miałem też okazję zastosować krzyżyk :) Ten, który jest na banerze u góry. Krzyżyk jest zabójczy.

Liczba partii: 82
Ranking: 1379

Tak, wciągnąłem się w proces podnoszenia rankingu. ;)

I przyszło olśnienie. To po prostu wariant gry, gdzie czarne muszą postawić pierwsze posunięcie w środku, a drugie poza wyznaczonym kwadratem. A nazywa się ta wersja Pro.

Mój ranking wynosi 1321, chociaż na liście wciąż pisze „nowy”.

Ale można ranking takiego szybko poznać dwuklikając na niego. To też zaliczamy do moich nowych odkryć. Chwała początkującym! ;)

Później zasiadłem przy kolejnym stole, również nie zwracając uwagi na czas. Dopiero gdy zegar ruszył zobaczyłem że mam 29 minut i 59 sekund… Znów zdziwienie. I… było świetnie. Ruchy bardzo przemyślane i w wyniku tego ciekawe partie.

Swoje stoły ustawiam na 5 minut, ale możliwe że zwiększę czas do 7. Czuję że lepiej jest skupić się na grze, zamiast masowego stawiania pionków, byle szybciej niż przeciwnik. Chociaż możliwe, że po zyskaniu wprawy sam pogram sobie w minutówki. Jednak taka jednominutowa gra powinna być w osobnej kategorii – „zręcznościówki”.

Zacząłem robić „dziwne ruchy” i „zwykłych” graczy to zbija z tropu. Zastosowałem np. konika albo stawianie gdzieś w odległości. Ludzie grają schematycznie, a gdy widzą jakiś ruch, który wykracza poza ich schemat – zaczynają się zastanawiać i wtedy myślą, myślą, myślą… I nagle sami zaczynają grać dziwnie i nierozsądnie – np. spodziewając się nieznanego podstępu wpadają w przesadną defensywę.

Jest to zabawne, ale płynie też stąd kolejny wniosek – ważny jest element psychologiczny. Zrobienie czegoś z zaskoczenia może zupełnie wybić przeciwnika z rytmu.

Przejrzałem ich tylko kilka, ale mam wnioski.

Widzę że ci lepsi:
- dążą do tego by okrążyć pole przeciwnika i swoje pionki mieć na zewnątrz
- nie dopuszczają do stawiania trójek – blokują już 2 pionki obok siebie
- preferują bardziej rozproszone ustawianie, nie zwarte obok siebie (bo wtedy można kogoś łatwo okrążyć)
- nie dopuszczają do zostania okrążonym
- raczej nie „obciągają czwórek”, tzn. nie dostawiają od razu czwartego kamienia do trójki (i wiąże się to z poprzednimi punktami), a co początkujący robią automatycznie
- raczej grają ze swapem
- zakładają pułapki z wyprzedzeniem kilku ruchów – potrafią połączyć pozornie niezwiązane ze sobą elementy
- blokują w patternie konia szachowego – stawiają pionki w ten sposób i paraliżują wszystkie możliwości przeciwnika grającego „tradycyjnie” – prostymi liniami
- atakują w patternie konia szachowego – to pozwala później na robienie ciekawych pułapek
- pułapki zakładają od zewnątrz do wewnątrz – decydujący cios jest w środku

I taka sobie zasada dodatkowa:

Nie dopuść do zbudowania krzyża – krzyżyk typu + is your doom, jeśli ktoś zaczyna budować krzyż – blokuj stawiając pionka w środek. Co widać zresztą na graficzce u góry. (nawiasem mówiąc jest to partia gości z rankiem 2500+)

I co zresztą ładnie wykorzystałem. Zbudowałem jakiejś początkujacej osóbce ładny czarny odwrócony krzyż 4×3, hłe hłe. Doom!

A potem zagrałem z MISTRZEM. Dostałem niemożebne baty, jak niemowlę. Gość był niesamowity, żaden mój schemat nie działał. Ale dwa razy z nim wygrałem :D chyba jakimś cudem. I raz sam się podłożył – postawił gdzieś z brzegu, może analizując sytuację stwierdził że nie ma szans i się poddał, chociaż nie widziałem czemu. ;) Chyba tak bo przy jednej z poprzednich wygranych też postawił z brzegu.
Wynik: 10:3 (wow, i tak nieźle) co dało mi trochę niezasłużenie wysoki rank.

Za to poznałem parę ciekawych schematów. Na przykład pattern konika szachowego. Gościu grając w ten sposób blokował wszystkie moje posunięcia, gasił wszelkie możliwości. W końcu oddałem inicjatywę czekając co z tym zrobi i rozłożył mnie łatwo. Okazało się siatka złożona z koników ma również świetne zastosowanie ofensywne.